طراحی باز یا بسته در فضاهای اداری

        پرسنل مجموعه های اداری، به صورت مداوم و مستمر وظایف حرفه ای خود را در زمان مشخصی از روز شروع می کنند و بسته به شرایط و نوع کار، ساعاتی کم یا زیاد را در محل کار خود می گذرانند.  در چنین مجموعه هایی به خصوص برای صاحبان مشاغلی که خواهان راندمان بالا و حس تعهد و یکپارچگی در سازمان خود هستند،  لزوم طراحی صحیح فضای کاری و آگاهی از نحوه اجرا و ویژگی های آن بسیار مهم است.

 

 

        هر کدام از ادارات باید به نوعی دارای سیستم جوابگویی به ارباب رجوع باشند.  اینکه چگونه و چه اندازه ارتباط ارباب رجوع با یک مجموعه اداری برقرار می شود، شدیدا تحت تآثیر نوع طراحی فضاست.  همچنین به این دلیل که زمان قابل توجهی از روز در فضای کاری سپری می شود، یک مجموعه کاری باید محلی برای استراحت کارکنان خود داشته باشد.  طراحی معماری فضا، نوع و اهمیت حرفه و ارزش های افزوده که توسط مدیر آن حرفه برای کارکنان درنظر گرفته می شود، چگونگی محل استراحت را تعیین می کند.  به عنوان مثال در برخی از ادارات و سازمان ها برای رفاه حال کارکنان اتاق نمازخانه، اتاق های سیگار یا استراحت و نهارخواری در نظر گرفته می شود.  بخش VIP که برای گفتگوهای دوستانه و در عین حال محرمانه تعریف می شود، اتاقهای جلسه و کنفرانس و سالن اجتماعات نیز از دیگر فضاهای الحاقی به یک مجموعه اداری منسجم و کامل است.  حتی طراحی فضای سبز و پارکینگ هم بخشی از مجموعه کامل تری از فضاهای کاری است.

 

 

        به طور کلی در سیستم های اداری، دو نوع طراحی وجود دارد:

  

یک.  طراحی باز:

        هدف از طراحی سیستم های اداری شناور ( سیستم های با طراحی باز )، تقسیم فضای کاری به گونه ای است که علی رغم جداسازی فعالیت ها، ارتباط فضایی در کل مجموعه به وسیله عناصر معماری از قبیل در و دیوار به طور کامل قطع نشود.  در این نوع طراحی تقسیم بندی سالن و محوطه های کار به وسیله پارتیشن صورت می گیرد. 
        پارتیشن یا جداکننده فضا،  با توجه به نوع و سبک طراحی فضا، می تواند با طرحها و متریال های متفاوت باشد. از طرفی پارتیشن، نوعی محرمیت در بخش هایی که کاری یکسان انجام می دهند، به وجود می آورد و نظم فضایی مناسبی در مجموعه ایجاد می کند.  در این نوع چیدمان، مدیران هر بخش دید مناسبی به کار مجموعه دارند و فعالیت همه کارکنان را تحت کنترل خواهند داشت.  از طرفی بسته به نوع فعالیتی که انجام می پذیرد، میزان محصوریت پارتیشن ها تعریف می شود.  حتی برای کارمندانی که پشت میزهای یکدست و یکپارچه فعالیت می کنند، وجود پارتیشن های کوتاه جداکننده ( دیوایدر )،  محدوده اختصاصی هر فرد را مشخص می کند.  پارتیشن بندی یا طراحی سیستم شناور بهترین گزینه برای کنترل متراژ فضاست و از کوچک نمایی محیط داخلی جلوگیری می کند.

 

 

دو.  طراحی بسته:

        طراحی سیستم های اداری به صورت بسته،  که در گذشته بیشتر رایج بود، به گونه ای است که در آن عرصه های کاری به وسیله اتاق ها و فضاهای بسته و مجزا تعریف می شود.  کارکنان با توجه به مرتبه شغلی شان در اتاق هایی مستقل با متراژهای متفاوت از هم به کار مشغولند.  انسجام در طراحی سازمان دهی نشده و دراز مدت آزردگی و خستگی برای کارمندان به وجود می آورد.  این گونه طراحی برای نهادها یا اداراتی که لزوم جداسازی فضاها به لحاظ امنیتی و شغلی در آن ها وجود دارد، مفید است.

 

 

 

این نوشتار برداشتی است آزاد از:
مقاله فروغ عموئیان/ مجله طراحی و دکوراسیون اداری، تجاری و نمایشگاهی دیبا/ شماره 1